Sevdiğim ayrılmaz ikili.Umut ve hüzün.Biri olmayıpta diğeri olsa,veya biri olupta diyeri olmasa hiçbir zaman umut ve hüzün değerli kılınmaz.Umudu olan insan hüzünlenir,içlenir,duygulanır çünkü umudun anatomisinde bu var! Yılların hasretini,sevgisini,değerini yaşamış insan umuduyla birlikte aynı zamanda bir hüzün sezer.Bu durumu sezmek bunları düşünmekten daha zordur.
Bir insan sevdiği kişiyi bekler bekler durur.Umuda kapılır uzun lafın kısası.Gözü yollarda kalır,umudunu kaybetmeyerek o sevdiğini ömür boyu aramaya karar verir.Günler gelir geçer,seven kişi hala umudunu kaybetmemiştir.Aradan 10 -15 yıl geçmiş gerçi bu oldukça uzun bir süre.Sevdalı kişilik birde bakmış ki,yıllar sonra sevdasını yollarda bulmuş.Tabi sevdalısıda pek yaşlanmış,pek çok şey yaşamış.Ama bu onunda bir sevda bulmadığı anlamına gelmiyor.Sevdiği kişiyi yolda gören sevdalı,sevdiği kişinin yanında bir bayan görünce şaşırır,hüzünlenir ve herşeyin etkisinde kalmış olarak görür kendisini.Hüzünü geldiği anda umudu kesilir,gider.Duygular,sevgi,umut adeta bir kördüğüme döner.
Ben buna ''Umut ve Hüzün'' derim işte..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder